۶۳ مطلب با موضوع «دلم می نویسد ...» ثبت شده است

ترس های شبیه به هم

+ از من یکسال کوچک تر بود. لیسانس حسابداری داشت و به عنوان ناظر فضای سبز شهرداری کار میکرد. ازش پرسیدم یعنی دقیقا چی کار میکنی؟ گفت نظارت بر کار کارگرها که مثلا جای درست گیاه ها رو بکارن.

 

+ وقتی از کارش حرف میزد، قیافه اش درهم میشد. معلوم بود دل خوشی از کاری که انجام میده نداره. دوست داشت ارشد بخونه که یک کار بهتر پیدا کنه. بهش گفتم جاب ویژن و جاب اینجا رو نگاه کن. میتونی چیزی که میخوای رو از توشون پیدا کنی. یه مدت کاراموزی کنی و کار یاد بگیری. بعدا برای یه شغل بهتر درخواست بدی. باز قیافه اش درهم شد.

 

+ نمیخواست کار دولتی اش رو از دست بده. کاری که براش امنیت می آورد و اون چندرغاز، پول دولتی رو تضمین میکرد. نمیخواست برای یک آینده بهتر ریسک کنه ...

 

+ مثل هرکس دیگه ای، آرزوها داشت برای خودش. شش ماهه که عقد کرده بود. میگفت وقتی بریم سر خونه و زندگیمون، با هم میشینیم درس میخونیم برای ارشد. آخه اونم لیسانس داره.

 

+ به اینجای حرفاش که رسید، لپاش گل انداخت. صورتش از هم باز شد و یه لبخند سرتاسری، کل صورتش رو پوشوند. نمیدونم فکر عروسی کردن بود، یا درس خوندن برای ارشد با شوهرش یا فکر کردن به یک آینده شغلی بهتر با مدرک ارشدش، اما هرچی که بود، باعث شد صورتش پر از امید به نظر برسه...

 

+ صورت خندان و پر امیدش رو بیشتر دوست داشتم ...

 

= بعد به این فکر کردم که چه قدر شبیهشم ... شاید ترس هایمان پوسته های متفاوتی داشته باشن، اما از درون یکی هستند و به دیواره افکارمان چنگ انداخته اند.

= به این فکر کردم که من هم آرزوهای خودم رو دارم ... و با فکر کردن به آرزوهام بقیه چیزها تحمل پذیر میشن.

= به این فکر کردم که چه قدر باهاش فرق دارم و در عین حال چه قدر شبیهشم ...

  • سارا
  • شنبه ۲۶ آبان ۹۷

اسماعیل؟ seriously ؟

یه بنده خدایی داشت میگفت :

" قشر قابل توجهی از اسرائیلی ها فارسی زبان اند. "

بعد، چشم های گشاد شده من رو که دید، اینطور ادامه داد :

" خب به لحاظ ژنتیکی هم بخواییم حساب کنیم، یه جورایی شبیه هم هستیم. ( ژست کارشناسانه ای گرفت ) به هرحال اونا از نسل حضرت اسحاق هستن و ما هم از نسل حضرت اسماعیل و زبانمون تا حدی مشابهه. "

از اون موقع تاحالا هی با خودم فکر میکنم که خب اوکی. میتونم بپذیرم یهودی هایی که موقع انقلاب از ایران رفتن، نهایتا سر از اسرائیل در آورده باشن ( اما تعدادشون اونقدر ها هم زیاد نمی تونه باشه )، اما بابت اون نظر کارشناسانه ی ژنتیکی، هرچی فکر میکنم به نتیجه نمی رسم!

این درسته که ما همه مون از نسل آدمیم، و بعد از طوفان بزرگ تاریخ هم لقب پدر دوم رو به حضرت نوح دادن و ما همه از نواده های نوح و سه فرزندش هستیم، اما قضیه اینجاست که اگر بخواییم به لحاظ زمانی بیاییم جلوتر و به اسماعیل و اسحاق برسیم، ایرانی ها از تبار اسماعیل نیستن.

یعنی اگر داستان هاجر و چشمه زمزم رو در نظر بگیریم و با توجه به اینکه پیامبر از نسل حضرت اسماعیل بوده، میشه گفت بخشی از اعراب ( حالا نه همه شون ) جز نواده های حضرت اسماعیل هستن.

و اینکه آریایی ها از منطقه ای در بالای جایی که تمام این اتفاقات ( یعنی عربستان ) رخ داده اومدن و ساکن ایران شدن. حالا در رابطه با اینکه اگر اون وسط، بخشی از نواده های اسماعیل کوچیده باشن و رفته باشن اون بالا و اقوام آریایی رو تشکیل داده باشن، اطلاعی ندارم، ولی فکر هم نمیکنه اینطور شده باشه. ولی از این مطمئنم که زبان عبری با زبان فارسی فرق داره :|

 

خلاصه که هرچی فکر میکنم، جور در نمیاد. دلم میخواد برم بهش بگم که آقا بیا و تجدید نظر کن. اما متاسفانه شرایط جوری نیست که بخوام به طرف بگم داداش، فرضیاتت ممکنه غلط باشه و باید فقط خودخوری کنم.

البته این احتمال هم وجود داره که فرضیات من از دم غلط باشه :|

  • سارا
  • دوشنبه ۲۱ آبان ۹۷

خورش کاری، آرزوی هر اتاکوی بین المللی

این نتیجه تلاش دوتا آدمه که خورش کاری های توی انیمه ها حسابی دهنشون رو آب مینداختن :

 

 

روی بسته ادویه کاری فقط ژاپنی نوشته بود. با ژاپنی دست و پا شکسته، یه چیزایی ازش رو ترجمه کردم و مواد اولیه لازم و طرز پخت رو نیمی با استناد به ترجمه و نیمی حدس و گمان جلو بردیم و غذا رو پختیم.

 

 

از تلاش شبانه ی خودم و ته تغاری راضی ام حسابی : )))) 

اصن این ته تغاری ما پیشنهاد های خفنی راجع به غذا داره.

عاشق وقتایی هستم که شام و ناهار نداریم و میاد از این پیشنهادهای شگفت انگیز میده.

خدا این یه دونه ته تغاری رو تا ابد برای ما نگه داره.

  • سارا
  • شنبه ۱۹ آبان ۹۷

سنگ صبور (2)

بعضی وقتا آدم به یه نقطه ای میرسه که میگه : " خب دیگه، بسه! این مسیری که اومدم تا همینجا کافیه. "

بعد شروع میکنه اطرافش رو نگاه میکنه تا یک مسیر جدید رو کشف کنه.

مسیری که چیزهای بیشتری رو نشون بده.

چیز های بیشتری رو یادش بده ...

و هیجان زندگی کردن رو به آدم برگردونه ...

 

ولی موضوع اینجاست که گاهی میبینی نمیخوای از مسیر قبلی ات جدا بشی.

با اینکه ادامه مسیر برات دردناک و نا خوشاینده،

اما دورنمای یک مسیر جدید، هراس انگیز به نظر میرسه

و دورنمای وهم انگیز و ناشناخته اش باعث سست شدن پاها و قدم هات میشه

و در آخر میبینی که نمیتونی به سمتش گام برداری.

 

به هزارتا موضوع فکر میکنی

و میگی اگر این راه رو ول کنم و برم، چه اتفاقی ممکنه برام بیفته؟ 

به سر فلان چیز چی میاد؟

و در آخر،

ترس از ناشناخته ها و ترس از شکست باعث میشه که به همون راه خاکی نفرت انگیز بچسبی و ادامه بدی...

 

تا الان هزاربار تصمیم گرفتم که راهم رو ول کنم و برم یه راه جدید کشف کنم.

هزار بار برنامه چیدم و همه چیز رو محاسبه کردم.

اما هرچی به روز موعودی که از قبل برای خودم مشخص کرده بودم، نزدیک تر میشم،

دست و دلم بیشتر میلرزه و فکر و خیال های بیشتری وارد افکارم میشن که ترس رو به جونم میندازن.

 

به خاطر همین هم چشم به آسمون دوخته ام و منتظر یک معجزه ام ... 

( شایدم هم یک زنگ تلفن ...)

 

  • سارا
  • سه شنبه ۱۵ آبان ۹۷

آقای باشو و نقطه عطف

+ هر وقت که میرم کتابفروشی و کتاب ملکه سرخ رو میبینم، احساس افتخار توی گلوم قلنبه میشه. یه نگاه به اسم مترجمش که " آقای محمد صالح نورانی " باشه میندازم، یه دستی به جلد کتاب میکشم و با خودم میگم :

" ممد دارک نایت، تو مایه ی افتخار مایی! "

دارک نایت رو از یک فروم قدیمی که یک مشت عاشق سینه چاک کتاب توش جمع شده بودن میشناختم. چه قدر به من توی درس میکروپروسسورم کمک کرد. هم رشته ایم بود و یه سال ازم بزرگتر بود. 

اصلا فکرش رو که میکنم، اونجا خیلی ها به من کمک کردن! یه مرتضی بود، معروف به مرتضی 979. همین مرتضی بود که به من کمک کرد که شخصیتم رو بازآفرینی بکنم و یه سری رفتار های به درد نخورم رو دور بندازم! هنوزم که هنوزه کلی دعای خیر براش میکنم و خودم رو سرزنش میکنم که به خاطر یه سری خل بازی و حرف های احمقانه، همچین دوستی رو از دست دادم...

اصن کلی دلم هوای بچه های فروم قدیمی رو کرده... هیچی هم نمی تونه دلم رو آروم کنه ... چون اون فروم با اون آدما دیگه نیست ... حالا فقط یه خاطره است. یه خاطره تلخ و شیرین ...

 

++ مترجمای دور و برم دارن زیاد میشن. یکی از دوستام داره برای انتشارات قدیانی داره کتاب ترجمه میکنه. خیلی حس خوبی داره که بری توی کتاب فروشی و ببینی که عه! اسم دوستت روی فلان کتابه. اصن این حس افتخار که قلنبه میشه ها، خیلی حس خوبیه.

 

+++من نیز دوست میدارم کتاب ترجمه کنم. بسی بسیار! 

تنها چیز درست و حسابی که توی عمرم ترجمه کردم، یه راهنمای قطور برای پنل فروشگاه اینترنتی nopCommerce  هستش که قرار بود توی سایت خود ناپ کامرس گذاشته بشه، اما بنا به دلایلی، فقط روی سایت شرکتمون گذاشته شد و مخاطبش هم فقط مشتری ها و برنامه نویسا هستن :| 

کمی تا قسمتی اسفباره. اما خب، یکی از آروزهام اینه که یه روز کتابای کارل ساگان و تمامی هایکو های " باشو " رو به فارسی ترجمه کنم. ( فکر کنم استادم آقای باشو، یه چیزی در حدود 1000 و خورده ای تا هایکو داره که فقط 200 تاش ترجمه شدن. باشو، پدر شعر هایکو محسوب میشه. )

 

++++ به لیوانم که نگاه کردم، دیدم یک حشره تویش افتاده و جسدش روی سطح مایع سبز رنگ لیوانم شناوره. 

یک نگاه به چپ و راستم انداختم بلکه یه چیزی پیدا کنم تا باهاش جسد رو بیرون بکشم. تنها گزینه موجود، حبه قند بود. یه دونه برداشتم و فرو کردم توی لیوانم و جسد رو باهاش بیبرون کشیدم و با پرت کردن قند توی باغچه پشت سرم از شرش خلاص شدم.

بعد هم با لذت دم کرده پونه کوهی ام رو که از پونه های چیده شده ی کنار یه رود در " کوهستانی پر از سگ ولگرد و قاطر های چموش و انواع پهن رها شده در طبیعت" درست شده بود، سر کشیدم. 

اون لحظه بود که فهمیدم به بکی از نقاط عطف زندگی ام رسیده ام و دیگه اون آدم سوسول تمیز و نظیف وجود نداره.

 

  • سارا
  • سه شنبه ۱ آبان ۹۷

ایشالا خان

اثاث کسی زمان خیلی خوبی برای بلند کردن چیزاییه که مدت هاست چشمت رو گرفتن!

مثلا خود من یه " تراریوم " از مدیرعاملمون کش رفتم!

قضیه از چه قرار بود؟ از این قرار بود که در جریان اسباب کشی اولیه از طبقه دوم به طبقه اول شرکت، تمام گیاهان و کاکتوس هایی که اقای مدیر در طول این چند سال خریده و در بخش های مختلف شرکت چیده بود، همه به طبقه اول منتقل شدند و باید بگم تعداد این گل و گیاه ها و مخصوصا کاکتوس ها اونقدر زیاده که میشه شرکت رو " خانه کاکتوس " نام نهاد. 

خلاصه اینکه در جریان جابه جایی و به دلیل کمبود جا، این گل و گیاه ها همه جا پراکنده شده بودند و بعضی هاشون از روی میز بچه ها سر در آورده بودن. یکی از این گیاه های بی خانمان، یک تراریوم به شدت خوشگل،جذاب و سبزرنگ بود.

( تراریوم چیست؟ تراریوم به گیاهانی گفته میشه که در داخل یک فضای بسته ی معمولا شیشه ای یا پلاستیکی نگه داری میشن و معمولا از گیاهان خاصی هم برای این کار استفاده میشه که به نوعی از این گیاهان میگن وابی کوزا. این نوع گیاهان آب زیادی لازم ندارن و دو سه چیکه آب، به شرطی که در ظرفشون بسته باشه، برای یکی دو هفته شون کافیه. )

 

تراریوم آقای مدیر یک ظرف شیشه ای گرد و قلنبه با یک چوب پنبه بامزه بود که وسطش یک پر فلزی آویزون بود و پر فلزی بالای گیاهای سبز و ریز دوست داشتنی دلنگ دلنگ میکرد.

همه عاشقش بودن. یعنی همه!! و درصدد بلند کردنش بودن. تراریوم که من " تری " نام نهاده بودمش، در ابتدا روی میز آقای تیلور قرار داشت و به هیچ کس هم نمیداد حتی دستش بگیره. میگفت " بعد این همه مدت به ما یه چیزی رسیده، بذار سر جاش بچه! " و عملیات ربایش رو کنسل میکرد.

 

در جریان اثاث کشی، همه تری رو فراموش کردن. قرار بود که هرکس وسایل خودش رو اعم از کیبورد و ماوس و هد ست و سایر خرده ریزها جمع کنه و بیاره. توی اون شلوغ پلوغی که همه به فکر جمع کردن وسایل بودن، تری روی میز جاموند. و همون لحظه بود که من موقعیت رو مناسب دیدم و تری رو بلند کردم.

رسوندن تری به شرکت جدید با سختی و مشقت های بسیاری همراه بود.

من و یکی از بچه ها موندیم تا جمع و جور نهایی رو انجام بدیم، همه با ماشین رفته بودن و من و دوستم در نهایت مجبور شدیم پشت وانت، کنار اسباب و اثاثیه و دقیقا روی نرده حایل وانت بشینیم و به دفتر جدید کوچ کنیم. من تری رو توی دستم بالای وانتی که با سرعت 100 کیلومتر بر ساعت ویراژ میداد محکم نگه داشته بودم و از اونجایی هم که عملا روی یک میله نازک نشسته بودم، هر آن امکان پرت شدنم به کف خیابون وجود داشت.

وقتی رسیدم شرکت بلند اعلام کردم از اونجایی که هیچ کس به فکر تری نبود و جا گذاشته شده بود، از این به بعد من سرپرستی اش رو بر عهده میگیرم!

چشمای همه چنان برقی میزد که یک آن حس کردم باید اشهد ام رو بخونم.

قطعا آقای مدیر هم راضی نبود که عزیزش رو یکی دیگه به سرپرستی بگیره. 

امروز که اومدیم شرکت، دیدیم رفته برای همه یه دونه تری کوچولو خریده و گذاشته روی میزهامون : ))))))

تری اعظم هم سرجاش نبود : ))))))))

 

تری کوچک با نام " ایشالا خان "

 

 

  • سارا
  • دوشنبه ۳۰ مهر ۹۷

روزمرگی : Mr.Beard + Moving + uni

+ نشسته بودم توی اتوبوس و برای خودم از لیست آهنگ های پاییزی ام، بهترین هاش رو گذاشته بودم و با لذت گوش میکردم. گاهی هم جاهایی رو که بلد بودم زیرلبی تکرار میکردم و اصلا توی یه دنیای دیگه بودم.

هوای محشر نیمه ابری صبح پاییزی هم یه عالمه انرژی بهم داده بود. خیلی با انگیزه و با نشاط، همزمان با نزدیک شدن اتوبوس به ایستگاه، بلند شدم که کارت بزنم و پیاده شم که یکهویی از پشت پنجره اتوبوس دیدم که یه بنده خدایی که من از قضا میشناسمش داره توی پیاده رو حرکت میکنه و دقیقا به سمت جایی میاد که من قراره پیاده بشم.

تمام حس خوبم پرید! هول شدم. کاسه چه کنم چه کنم دستم گرفتم و هی زل زدم به صورتش که اطمینان پیدا کنم خودِ لعنتیشه. لعنتی، خودش بود! تکون نخورده بود. حتی مدل ریش و سبیل تنک دور دهنش هم همون طوری بود که یادم می اومد. تمام خاطراتم از چهارسال پیش یهویی جلوی چشمم اومد.

دروغگوی لعنتی حقه باز! 

وقتی از اتوبوس پیاده شدم و سلانه سلانه رفتم و با آهسته ترین سرعت ممکن کارت زدم، هنوز رد نشده بود. عملا چند ثانیه پشتم رو بهش کردم و به آسمون زل زدم که باهاش چشم تو چشم نشم. 

تمام خوشحالیم به اینه که فردا شرکت اسباب کشی میکنه و میریم یکجای دیگه و تمام احتمالات مبنی بر رویت دوباره فرد مزبور ( در صورتی که محل کارش اون طرفا باشه ) کنسل میشه.

 - پی نوشت مخصوص مژده : اصلا عشق و عاشقی در کار نبود! موضوع کاری بود. به همین کیبرد قسم! :)

 

+این اسباب کشی دیگه داره اعصاب خرد کن میشه. اول که باید یک طبقه از شرکت رو خالی میکردیم و به صاحبش تحویل میدادیم. که این یعنی دو طبقه آدم چپیدیم تنگ همدیگه تا سر فرصت بتونیم به مکان جدید اثاث کشی کنیم. قرار بود یک هفته در این وضعیت به سر ببریم. فکر کنم الان یک ماه از موعد " یک هفته " گذشته باشه.

 

+ در یک هفته گذشته هم تاریخ نقل و انتقالات هی می افته اون ور تر.  وقتی میخواییم جلسه ست کنیم، هی باید به مشتریا بگیم ببخشیدا، با عرض شرمندگی ما این هفته اسباب کشی داریم. تورو خدا ما رو عفو کنید. اما بذاریمش هفته دیگه؟ شرمنده واقعا، رومون سیا، هفته قبل اسباب کشی کنسل شد، فردا داریم جابه جا میشیم. بذاریمش برای شنبه دیگه؟

 

+ یه بنده خدایی خیلی جدی میگفت فردا هرکی کیس اش رو بزنه زیر بغلش تا شرکت جدید بیاد که به کیس ها آسیبی نرسه :| نمی تونیم ریسک کنیم با باربری بفرستیمشون :|

 

+ همچنان منتظر خبر دادن از دانشگاه تبریزم. میشه با مرخصی و درخواست انتقالیم موافقت کنین؟ توروخدا!

 

+

  • سارا
  • دوشنبه ۱۶ مهر ۹۷

گازماخ

کارت دانشجویی ام رو ( که نشون میداد از حالا به بعد من دانشجوی ارشد دانشگاه تبریز هستم) گذاشتم جلوش، یه لبخنده گنده ی سرتاسری از این گوش تا اون گوش روی صورتم کشیدم و گفتم : یاشاسین آذربایجان!

اول فقط زل زده بود به کارت. انگار که نمیفهمید قضیه از چه قراره. حق هم داشت! من خودم هم هنوز توی شُک ناشی از هضم این مطلب بودم که حالا دوباره بعد از سه سال بازگشته ام به دنیای درس و دانشگاه. اونم کجا،تبریز!!

سرش رو آورد بالا و اینبار با حیرت به صورت من خیره شد.

- مگه تو نگفتی بابات نمیذاره که بری؟ مگه نگفتی نشستی کلی گریه زاری کردی، زدی تو سر و کله خودت، آخرش هم گفته نه؟ مگه نگفتی مامانت به خاطر اصرار کردن هات باهات قهر کرده بود؟ پس این از کجا اومده؟؟؟

گفتم : " داستان داره!"

دست به سینه به صندلیش تکیه داد و گفت : بگو. میشنوم.

و بعد زل زد به صورتم.

صدام رو صاف کردم و گفتم :

هیچی دیگه. مثل همیشه دست به دامن دخترخاله هام شدم. خداییش از ده هزارتا خواهر در حقم بیشتر خوبی کردن تا حالا. دست منو گرفتن بردن تبریز، ثبت نام کردیم، درخواست مرخصی برای این ترم دادم و درخواست مهمان شدن برای یکی از دانشگاه های تهران. فعلا منتظریم جواب درخواستمون بیاد.  هر کی ما رو میدید که 5 نفری اومدیم برای ثبت نام ارشد، از خنده ریسه می رفت. 

- پنج نفری رفتین ثبت نام؟ چه خبره !

- خودم و مامان و خاله و " دخترخاله بزرگ بزرگه ی اول " و " دختر خاله بزرگ بزرگه ی دوم "، معروف به دوقلو ها. مامان و خاله به عنوان ترنسلیتر زبان ترکی اومده بودن.

-تبریز رو گشتین حالا؟

- یه ریزه. آخه یک روزه رفتیم. ولی ناهار روی یک رستوران محشر خوردیم. یه گازماخی گذاشتن جلومون که دین و ایمون رو از یاد آدم می برد. واااای! خورش هویجش رو که دیگه نگو ... نارنجی و ملس با یه وجب روغن ... 

- گازماخ؟

-همون ته دیگ خودمون!

- حالا خوبه نرفتی اونجا درس بخونی! وگرنه کلا فارسی کلا یادت می رفتا.

- :)

- یعنی از ترم دیگه شروع میکنی؟

- ایشالله.

- یه چیزی بگم؟

-بوگو!

یادته موقع گرفتن امضای پایان نامه کارشناسی ات، رفتی پیش دکتر محمدی، ازت پرسید میخوای ادامه تحصیل بدی یا نه؟ بعد تو برگشتی وسط کلاس درسش بین 60 نفر آدم، توی صورتش جوری گفتی نع که بیچاره کپ کرد؟ 

- یادمه.

- فقط خواستم اشاره کنم که محمدی تبریزی بود... و الان دانشجوی تبریز هستی... اگر یه کم با ملایمت تر جوابش رو میدادی، حداقل تهران قبول میشدی.

- :|

 

  • سارا
  • دوشنبه ۹ مهر ۹۷

خودکشی در یک جنگل نروژی

یه جایی آخرای فیلم cloud atlas، موقعی که رابرت فرابیشر، آهنگساز گمنامی که اولین و آخرین قطعه مسحورکننده اش رو به پایان میرسونه، آخرین سیگارش رو میکشه و میره تا به زندگی اش پایان بده، میگه خودکشی جسارت زیادی رو میطلبه و شجاعت زیادی میخواد ...

این جمله اش بارها و بارها توی ذهنم تکرار میشه، به دیواره ی مرزهای افکارم برخورد میکنه و بعد دوباره تکرار میشه ... و پشت اون، صدای برخورد تفنگ با دندان هایش توی سرم میپیچه ... اسلحه ای که با ترس و درد میذاره توی دهنش تا کار رو تموم کنه ...

اینجور وقتا با خودم میگم واقعا همینطوریه؟ خودکشی شجاعت زیادی لازم داره؟

 

چندوقت پیش که بازی نهنگ آبی بین بچه ها رایج شده بود و تعداد زیادی از بچه های بی کله، احمق و ساده به خاطر تفکرات یک روسی با افکار حال به هم زن چارپایه زیر پاشون رو می کشیدن و کار رو تموم کردن چطور؟ این بچه ها هم شجاعت زیادی به خرج دادن برای اینکه کار رو تموم کنن؟

 

آخرای کارِ نهنگ آبی و تیترهای جنجالی از قربانیانش، دوتا دختر دبیرستانی توی اصفهان هم از یک پل پریدن پایین و دست به خودکشی زدن. اولاش میگفتن این دوتا هم قربانی های نهنگ آبی بودن. اما بعد یک ویدئو ضبط شده ازشون پیدا کردن. توی راه رسیدن به پل، از خودشون فیلم گرفته بودن. با دوست پسراشون حرف میزدن. خیلی شاد و سرخوش بودن و سر اینکه دوست پسراشون حاضر نبودن باهاشون ازدواج کنن و سر یک کل کل ساده میرفتن که خودشون رو پرت کنن پایین تا به اونها نشون بدن که چه قدر کله خرن و پای این حرفشون که "اگر نیایین ما رو بگیرین، خودمون رو میکشیم " ایستادن.

مادر یکی از بچه ها باردار بود. یعنی خودش اینطور توی ویدئو گفت و مراقبت از مادرش رو به دوست پسرش سپرد.

همه اش به این فکر میکنم که آیا بعد از اون ماجرا، اون بچه سالم دنیا اومد؟ مادرش در چه وضعیه؟

 

امروز داشتم رادیو دال گوش میکردم. مصاحبه ای بود با یه بابایی که 12 ساله توی توکیو زندگی میکنه. داشت تعریف میکرد که زندان های ژاپن وحشتناکند. میگفت زندانی های ژاپن از جامعه طرد میشن و حتی نمی تونن از خودشون خونه ای داشته باشن و دولت برای کمک بهشون، یه سری خونه های خاصی رو در نظر میگیره. مجری رادیو دال هم گفت : پس با این تفاسیر بهتره برن توی جنگل خودکشی کنن!! آیا واقعا این جواب مناسبی از سمت کسیه که داره تلاش میکنه محتوای مناسب برای جامعه تولید کنه؟ شوخی و خوش سر و زبونی تا وقتی از بعضی از مرزها عبور نکنیم جذاب هستند. آیا واقعا خودکشی مساله ایه که بشه باهاش شوخی کرد؟ یعنی اینقدر همه چیز ساده است ...؟

 

درسته که ژاپنی ها یه جنگل دارن که معروف شده به اینکه آدم ها میرن و اونجا به زندگی شون پایان میدن.

و باز هم درسته که ژاپنی ها مراسم هایی مثل هاراگیری و سپوکی از دوران سامورایی ها براشون به یادگار مونده و اینکه اگر توی زندگی ناموفق باشن، آبرو و حیثتشون رفته باشه و ورشکست شده باشن، تصمیم میگرن که کار رو یکسره کنن ... ولی این یه جورایی جزء فرهنگشونه، اینکه میخوان سربلند باشن و اگر زندگی اون طوری که برنامه ریزی کرده بودن پیش نرفت، پس ارزش ادامه دادن نداره و تصمیم میگیرن همه چیز رو تموم کنن ...

یه بنده خدایی هم میگفت این مساله میتونه به خاطر اعتقادات دینی شون هم باشه. از اونجایی که به تناسخ اعتقاد دارن، تصورشون بر اینه که خودشون رو می کشن تا زندگی بعدی شون شروع بشه. درست مثل یک بازی که دست به عملیات انتحاری میزنی تا دوباره از نو شروع کنی ...

 

وقتی که درگیر تمام کردن جنگل نروژیِ هاروکی موراکامی بودم، همه اینها ذهنم رو مشغول کرده بود. 

و بیشتر به این فکر میکردم که خب باشه! خودکشی شجاعت زیادی رو می طلبه.

اما یه نکته ای این وسط هست. کسی که میخواد به زندگی خودش پایان بده، به فکر بقیه هم هست؟

ما آدم ها توی یک دنیای اجتماعی زندگی میکنیم و چه بخواهیم و چه نخواهیم، مرزهای زندگی مون مشخص نیستند و با مرزهای زندگی دیگران آمیخته شده اند. پدر، مادر، خواهر و برادر ... دوستانمان ... اگر کسی تصمیم گرفت کار رو یک سره کنه، آیا به این هم فکر میکنه که بعد از اون چه بلایی سر بقیه میآد؟ چه ظلمی در حق اونا میکنه؟

در حق کسانی که توی این دنیا میمونن و مجبورن تحمل کنن و دم نزنن و گاهی این دم نزدن و تلنبار کردن در سرداب افکار نهانی باعث میشه که همه چی بهم بریزه؟

جنگل نروژی راجع به بازمانده ها حرف میزنه. راجع به دختر و پسری حرف میزنه که دوست مشترکشون توی 17 سالگی تصمیم میگیره کار رو تموم کنه و این درحالیه که خواهر دخترک هم قبلا دست به خودکشی زده. اینکه دونفر از عزیزان دخترک تصمیم گرفتن خودکشی کنن، روان دخترک رو به هم میریزه. طوریکه دخترک هم در آخر تصمیم میگیره کار رو تموم کنه. 

اگر بر فرض مثال، دخترک هر دو آدم های عزیز زندگی اش را در کنارش داشت، بازهم دست به خودکشی میزد؟ بازهم اینطور روانش آسیب میدید و در بیمارستان بستری میشد و یک شب طبق نقشه ای که از قبل کشیده، میرفت تا کار رو تموم کنه؟

جنگل نروژی خیلی حرف ها برای زدن داشت. اما به طور عجیبی این قسمتش برام پر رنگ شده.

و این روزها، وقتی که میخونم یا میشنوم که به خاطر مشکلات جامعه مون و کمرنگ شدن هدف ها، از بین رفتن امید ها و مرگ رویاها آمار خودکشی روز به روز داره بالاتر و بالاتر میره، فقط از ته قلبم دعا میکنم که خدا به خانواده هاشون صبر بده تا بتونن تحمل کنن و رفتار "شجاعانه " یا " سبکسرانه " عزیزانشون رو تاب بیارن ...

کسی که خودکشی میکنه، فقط به زندگی خودش پایان نمیده ... خیلی های دیگه رو هم با خودش پایین میکشه ...

  • سارا
  • يكشنبه ۱ مهر ۹۷

حرف های تکه پاره

1. امروز پاشدم رفتم بهشت مادران.

شلوغ بود؟ چه جورم !

ملت عملا هرجا که می تونستن بساط پهن کرده بودند، می خوردند و میخندیدند و تا جایی که امکان داشت، از هوای نیمه تمیزی که به لطف دار و درختی که هوای اتوبان رو تصفیه میکرد، لذت میبردند. 

البته رقص هم بود : )

ملت میزدن و می رقصیدن. آهنگ های جورجواجور میذاشتن و حسابی قر میدادن. اینکه چطور داشتن با تمام وجود از آخرین ساعات قبل از شروع دو ماه سنگین محرم و صفر، با سرعت 3 چرخش کمر در ثانیه استفاده می کردند، خیلی بامزه و جالب بود و باعث میشد لبخند بشینه رو لبای آدم.

شاد بودن یه نعمته. نعمتی که این روزا ازمون دریغ کردن ... و ما هم از خودمون دریغ کردیم. 

 

2. امروز یکی از همکارها داشت خداحافظی میکرد. بنده خدا تک تک میرفت پیش بچه ها و به این صورت حلالیت میگرفت که :

" بابت اینکه همه اش کولر روشن میکردین حلالتون کردم. خیالتون راحت باشه! " 

من : مرسی که حلالمون میکنین :|

  • ( این آدم شخصیتی بود که تا آخر آبان اجازه نمیداد اسپلیت ها خاموش بشن.
  • ما توی تابستون هر روز عین جوجه های منجمد شده، بعد از ساعت کاری میرفتیم زیر آفتاب سوزان می ایستادیم بلکه یه کم گرم شیم.
  • یه بارم از بس که دمای اسپلیت رو آورده بود پایین و مدام ازش کار میکشید، اسپلیت تصمیم گرفت به خواب ابدی فرو بره.
  • و امروز داشت مثلا بامزه بازی در می آورد. طفلکی همیشه شوخی هاش بی مزه و بابابزرگی بود. )

اون : جدا از اون شوخی، اون روزی اومدین کنار من نشستین و باد مستقیم بهتون میزد و مجبور شدین پتو بیارین دور خودتون بپیچین و بشینین رو یادتون میاد؟ بابت اون معذرت میخوام.

من : خواهش میکنم.

( یادمه از اون زمان به بعد چه گوارای مرحوم هم به من لقب ابر سفید رو داد :| میگفت مثل سرخ پوستا توی تابستون با پتو نشستی آخه؟ و عکس بانوان سرخ پوست با پتوی آبی رو  برام می فرستاد. )

همکاری که قراره از فردا در یاد ما تبدیل به " مرحوم " بشه، در کل آدم بدی نبود، درسته که خیلی بلند می خندید و زور هرکول رو داشت و میخ رو با دست خالی توی دیوار بتنی فرو میکرد. ولی خداییش خبره بود توی کارش.

وقتی گفت دارم میرم توی فلان شرکت با فلان سمت و در فلان بخش کار کنم، شعله های حسادت بود که از قلبم زبانه می کشید. موقعیت شغلی اش صد و هشتاد درجه بهتر شده بود و لیاقتش رو هم داشت.

 

3. گوشام رو هشت ماه پیش برای اولین بار سوراخ کردم. توی این هشت ماه، گوشواره طبی توی گوشام گیر کرده بود و بیرون نمی اومد. یعنی این نگه دارنده پشتش و میله گوشواره زنگ زده بودن و به هم چسبیده بودن. کلا از بیرون اومدن امتناع می کردن.

به هر کی میگفتم گوشواره هام گیر کرده و در نمیاد، یه پوزخند میزد و میگفت : مگه میشه؟ بعد به جای خالی کنارش اشاره میکرد و میگفت، بیا اینجا بشین ببینم! و می افتاد به جون گوش و گوشواره هام و حالا نکش کی بکش! انقدر که گوشام در قسمت سوراخ شده زخم میشدن و باد میکردن و باید کلی صبر میکردم تا خوب بشن.

انواع مواد ضد زنگ خانگی رو درست کردم : ترکیب نشاسته با مایع صابون. سرکه سفید با مایع صابون. سیب زمینی خام! نشاسته و آب لیمو و یه چیزای دیگه که حافظه یاری نمیکنه. نشد که نشد.

رفتم پیش دکتر اعظم سبیل چخماقی. وقتی داشت لوازمش رو برای باز کردن گوشواره ها می آورد گفت : دیدی توی این فیلم ترسناک ها وقتی میخوان یه نفر رو شکنجه بدن، میرن از این لوازم و ابزارهای دلهره آور میارن؟ 

من : " قورت "

هیچی دیگه! ایکی ثانیه ای و کاملا بدون درد بازشون کرد و انداختتشون کف دستم. قیافه گوشواره ها مثل جواهراتی شده بود که توی مقبره ها پیدا میکنن. حسابی پوسیده شده بود و جای زخم های بی شمار گوشم روشون رد روزگار رو حک کرده بود :|

دکتر اعظم سبیل چخماقی گفت : " میتونی تا وقتی برسی خونه از آزادی ات لذت ببری :| بعدش باید دوباره گوشواره بندازی. این گوشایی که من میبینم ( به سوراخ گوشم که سیاه شده بود و وضعیت جالبی نداشت اشاره کرد ) باید تا یکی دو سال به طور مداوم گوشواره داشته باشن که بسته نشه.

تجویز از این قشنگ تر هم داریم مگه ؟ : )))))))))

  • سارا
  • دوشنبه ۱۹ شهریور ۹۷

بدرود دستمال کاغذی !

لوازم بهداشتی دیگه تولید نمیشن.

آب هم که نداریم کلا.

حالا سوال اینجاست که آیا در این حالت، اسلام به خطر نمی افته ؟؟؟ 

 یکی دو سال دیگه به جایی که میرسیم که وقتی برمیگردیم و به عقب نگاه میکنیم، میگیم عهههههههه! ما چه قدر زندگی لاکچری ای داشتیم! موقع دستشویی رفتن از آب و دستمال کاغذی استفاده می کردیم :/

 

  • سارا
  • چهارشنبه ۱۴ شهریور ۹۷

یک دنیای قشنگ نو، همانی که انتخابش کردیم ...

بابا گفته بود جامدادی ها که فروش بره، قراره با پولش خیلی کارا بکنه. وقتی نمونه ها رو آورد خونه، چشماش می درخشیدن. اگر فروش میرفتن، نزدیک سال تحصیلی که بازارش داغه، میشد سود کرد.

قرار بود قبل از پونزدهم شهریور همه اش بره.

راستش این روزها که همه به فکر نون و شکمی که سر گرسنه روی بالش میذاره هستن، دیگر کسی به جامدادی یا کوله پشتی دم مهر فکر نمی کنه ... دیگه تموم شد اون دوران ... دورانی که آدم ها به جز صدای غار و غور شکم خودشون و خونوادشون، به چیزهای دیگه هم فکر میکردند ... زمانی که قدرت مالی برای فکر کردن به بقیه چیزهای بی اهمیت اما دل خوش خنک کن زندگی رو هم داشتند ...

گفتم برای اینکه باری از روی دوش بابا بردارم، خودم دست به کار بشم و راه هایی که برای فروش به فکرم می رسه رو امتحان کنم.

+ توی دیوار و شیپور آگهی دادم. نتیجه چندتا تماس و پیام بود که قیمت جامدادی های قشنگ و رنگینی رو می پرسیدن که از پس خریدش بر نمی اومدن. قیمت جامدادی ها زیر قیمت بازار این روزها بود. اما فقط 36 تا دونه فروش رفت. فقط ... 36 تا ... دونه ...

+ رفتم به عنوان سلر توی دیجی کالا ثبت نام کردم. از جامدادی ها عکاسی کردم، عکس ها رو ادیت کردم. متن نوشتم براشون و آپلودشون کردم. سر تعریف تنوع توی پنل سلر، اجازه دسترسی بهم نداد. گفت باید اول قرارداد رو امضا کنی و بفرستی تا به این قسمت دسترسی داشته باشی. قرارداد رو گذاشتم جلوم و شروع کردم به خوندن. انگار آب سرد ریختن روم. نمی تونستیم جامدادی ها رو توی دیجی کالا بفروشیم. چون روی جامدادی ها، مارک های فیک دوخته بودن. صرفا برای قشنگی. کاری که همیشه میکردن و کارها رو میفروختن ...

+یه پیج ساختم توی اینستاگرام. فالوور جمع کردم. لایک گرفتم. آمار رو بردم بالا. اما فقط و فقط آمار بالا رفت. هیچی فروش نرفت. عایدی اش، اظهار شگفتی یک عکاس از عکس های رنگی بود که گرفته بودم و مداد رنگی های قد و نیم قدی که دور جامدادی ها چیده بودم ...

+ توی نت سرچ کردم شرایط تامین کالا برای شهروند چیه. گفته بود میتونین به صورت حقیقی یا حقوقی فعالیت کنین. نوشته بود حقوقی کد اقتصادی و روزنامه رسمی میخواد، اما حقیقی فقط پروانه کسب و مدارک شخص رو میخواد. پاشدم رفتم شهروند. پارکینگ بیهقی، ساختمان 2. اینطور توی سایت نوشته بود. گفته اگر تامین کننده هستید، به اینجا سر بزنید.

شماره تلفن هم داده بود. اما میخواستم حضوری برم. میخواستم نمونه کار رو هم نشونشون بدم.

یه خانمی بود. گفت نمیشه. دیر اومدی. ما اردیبهشت کارای مدرسه رو جمع کردیم.

همه اش میگفت نمیشه. انگار اونجا نشسته بود تا به جای اینکه جنس تامین کنه، تامین کننده ها رو دلسرد کنه...

میگفت سود نمی کنی. ما خودمون 4 درصد برای فلان و بیسار برمیداریم. ازتون نمی خریم، امانی میگیریم. اگر الان بفرستم به کمیته، میره برای برج 8. باید چند نوع کالا داشته باشین تا سود کنین. باید نماینده فروش تمام وقت بذارین توی فروشگاه. برند ندارین؟ دیگه اصلا نمیشه!! باید مجوز کسب و روزنامه رسمی و کد اقتصادی و مجوز ثبت برند و کوفت و زهر مار بیاری.

بهش میگم توی سایت نوشته بود دو جور میشه درخواست داد. حقیقی فقط جواز کسب میخواد. توی چشمام زل زد و عین طوطی همونایی رو که گفته بود تکرار کرد.

خواستم بگم این همه برند دارین اینجا!! همه شون نماینده فروش دارن؟ اگر اینطور بود که جایی برای خریدارا توی فروشگاه نمی موند. خواستم بگم اون جامدادی های آشغال و مزخرفی که ریختین وسط و میفروشین همه شون برند ثبت شده اند لابد دیگه، نه؟

دیدم نمیشه. نمیخواد که بشه. عصبانیتم رو قورت دادم و محض رعایت ادب فقط تشکر کردم و بیرون اومدم.

+ رفتم فروشگاه هفت. تبلیغ کرده بود که لوازم التحریر می فروشن. یه تراکت گنده و رنگی چاپ کرده بودن و توی کله محله و دم در هر خونه ای انداخته بودند. رفتم تو. فروشگاه به اون بزرگی، خالی خالی بود. فقط من بودم و دوتا فروشنده. قفسه نون خالی بود. قفسه لوازم بهداشتی خالی بود. اما تا دلت بخواد چیپس و پفک داشت. رفتم جلو تر و دیدم یه قفسه پیزوری و باریک رو به لوازم التحریر اختصاص دادن. تنوع جنس نداشت. داشتن قفسه رو یه کم مرتب میکردن که پر تر به نطر بیاد.

قفسه چیپس و پفک خیلی بزرگتر بود.

یه دوغ خریدم. دلم هوس دوغ گاز دار کرده بودم که باهاش بغضم رو هل بدم پایین. تا وقتی به بابا میگم که نتونستم کاری بکنم، اشکام سرازیر نشن.

بابا گفت جمع میکنیم میذاریمشون انبار واسه سال دیگه. خدا کریمه ...

 

 

  • سارا
  • دوشنبه ۱۲ شهریور ۹۷

اینا همه اش شکلاته !

ته تغاری : بذار یه شکلات بذارم دهنم.

( آروم و با دقت بسته بندی را باز کرد و شکلات را در دهانش گذاشت.)

ته تغاری : حالا میرم روی وزنه ببینم این همه ورزش کردم این چند روزه، چه قدر آب کردم.

( روی وزنه رفت. وزنه عدد 54.1 را نشان میداد. )

ته تغاری : اینا همه اش شکلانه! تفش کنم بیرون دوباره میشم 50 کیلو !

( خیلی عادی از روی ترازو پایین آمد و در افق محو شد. )

  • سارا
  • جمعه ۹ شهریور ۹۷

کیک شکلاتی

کیک خریده بودم. از آن کیک شکلاتی های خوشمزه مغازه " نان شیرینی " که همه عاشقش بودند. 

جعبه بزرگ کیک توی دستم همه نگاه ها را به سمت خودش میکشاند. آدم هایی که روی صندلی های مترو نشسته بودند، زل می زدند به منی که جعبه به دست روبه روی آنها ایستاده بودم.

نگاهشان را روی خودم و جعبه ای که به دست گرفته بودم، حس میکردم.

به منظره سیاه رنگ آن طرف شیشه های قطار زل زده بودم.

حسابی توی خودم فرو رفته بودم که دختری حدودا بیست و سه چهارساله روبه رویم ایستاد. لبخند زد و گفت : " خوش به حال اون کسی که براش کیک خریدی " ...

آن لحظه نتوانستم چیزی بگویم. تعارف هم نمی توانستم بکنم که دلش نشکند ... فقط لبخند زدم. دخترک رفت. کمی آن طرف تر شروع کرد تبلیغ کردن برای کیف های ارزان قیمتی که می فروخت.

کیک را برای دل مادر جوانی که دوماه پیش، مدال مادر بودن را به سینه اش وصل کرده بودند، خریده بودم.

درست یکسال پیش، روز عید غدیر به جشن عروسی اش رفته بودیم. امسال، عید غدیر، میرفتیم که خودش و " حسین " کوچکش را ببینیم.

کیک تولد حسین بود. کیک تبریک سالگرد ازدواجشان بود. کیک تبریک مادر شدن هانیه بود ...

خوش به حال هانیه که کیک برای او بود ... 

اگر کیک شکلاتی فقط برای دل خودم بود، با لب باز کردن دخترک کیک را به دستان او می سپردم و ایستگاه بعد پیاده می شدم. 

اما کیک، برای من نبود. 

دخترک باید دو تا از کیف هایش را می فروخت تا می توانست یکی از آن کیک های شکلاتی برای خودش یا "دل هر کسی که دوست داشت خوشحالش کند" بخرد.

هیچ کس ازش کیفی نخرید. دخترک ایستگاه بعد پیاده شد و مرا با حس غریبی تنها گذاشت ...

( پ.ن : الان که دارم می نویسم، خودم رو سرزنش میکنم که چرا یکی ازش نخریدم. اگر نیاز نداشت، بعد از ظهر عید غدیر توی مترو دست فروشی نمی کرد ... )

  • سارا
  • پنجشنبه ۸ شهریور ۹۷

جهنم شیطان

Now I'm finally home, where I belong

Flying into the flame of hell every night

Just before the sunrise

To burn to ashes

Just to form again for a new night of suffering

to remain what I was, Evil, again and again

 

بالاخره من دوباره در خانه هستم، جایی که به آن تعلق دارم.
هرشب به سوی شعله های آتش پر میکشم
درست پیش از سپیده ی صبح
تا بسوزم و خاکستر شوم
تا برای رنج دوباره شبانگاهی بازهم شکلی به خود بگیرم
تا باز هم آنچه که بودم باقی بمانم، شیطان، بارها و بارها

 

نصف شب بهم گفتن اینو ترجمه کن. ترجمه کردم و براشون فرستادم. یکی گفت " من که هیچی نفهمیدم" .

یکی دیگه هم گفت " الله اکبر! من ترسیدم ! به معنای واقعی ترسیدم "

ولی من فقط حس کردم دردناکه ... 

 

  • سارا
  • سه شنبه ۳۰ مرداد ۹۷