روزمرگی : Mr.Beard + Moving + uni

+ نشسته بودم توی اتوبوس و برای خودم از لیست آهنگ های پاییزی ام، بهترین هاش رو گذاشته بودم و با لذت گوش میکردم. گاهی هم جاهایی رو که بلد بودم زیرلبی تکرار میکردم و اصلا توی یه دنیای دیگه بودم.

هوای محشر نیمه ابری صبح پاییزی هم یه عالمه انرژی بهم داده بود. خیلی با انگیزه و با نشاط، همزمان با نزدیک شدن اتوبوس به ایستگاه، بلند شدم که کارت بزنم و پیاده شم که یکهویی از پشت پنجره اتوبوس دیدم که یه بنده خدایی که من از قضا میشناسمش داره توی پیاده رو حرکت میکنه و دقیقا به سمت جایی میاد که من قراره پیاده بشم.

تمام حس خوبم پرید! هول شدم. کاسه چه کنم چه کنم دستم گرفتم و هی زل زدم به صورتش که اطمینان پیدا کنم خودِ لعنتیشه. لعنتی، خودش بود! تکون نخورده بود. حتی مدل ریش و سبیل تنک دور دهنش هم همون طوری بود که یادم می اومد. تمام خاطراتم از چهارسال پیش یهویی جلوی چشمم اومد.

دروغگوی لعنتی حقه باز! 

وقتی از اتوبوس پیاده شدم و سلانه سلانه رفتم و با آهسته ترین سرعت ممکن کارت زدم، هنوز رد نشده بود. عملا چند ثانیه پشتم رو بهش کردم و به آسمون زل زدم که باهاش چشم تو چشم نشم. 

تمام خوشحالیم به اینه که فردا شرکت اسباب کشی میکنه و میریم یکجای دیگه و تمام احتمالات مبنی بر رویت دوباره فرد مزبور ( در صورتی که محل کارش اون طرفا باشه ) کنسل میشه.

 - پی نوشت مخصوص مژده : اصلا عشق و عاشقی در کار نبود! موضوع کاری بود. به همین کیبرد قسم! :)

 

+این اسباب کشی دیگه داره اعصاب خرد کن میشه. اول که باید یک طبقه از شرکت رو خالی میکردیم و به صاحبش تحویل میدادیم. که این یعنی دو طبقه آدم چپیدیم تنگ همدیگه تا سر فرصت بتونیم به مکان جدید اثاث کشی کنیم. قرار بود یک هفته در این وضعیت به سر ببریم. فکر کنم الان یک ماه از موعد " یک هفته " گذشته باشه.

 

+ در یک هفته گذشته هم تاریخ نقل و انتقالات هی می افته اون ور تر.  وقتی میخواییم جلسه ست کنیم، هی باید به مشتریا بگیم ببخشیدا، با عرض شرمندگی ما این هفته اسباب کشی داریم. تورو خدا ما رو عفو کنید. اما بذاریمش هفته دیگه؟ شرمنده واقعا، رومون سیا، هفته قبل اسباب کشی کنسل شد، فردا داریم جابه جا میشیم. بذاریمش برای شنبه دیگه؟

 

+ یه بنده خدایی خیلی جدی میگفت فردا هرکی کیس اش رو بزنه زیر بغلش تا شرکت جدید بیاد که به کیس ها آسیبی نرسه :| نمی تونیم ریسک کنیم با باربری بفرستیمشون :|

 

+ همچنان منتظر خبر دادن از دانشگاه تبریزم. میشه با مرخصی و درخواست انتقالیم موافقت کنین؟ توروخدا!

 

+

  • سارا
  • دوشنبه ۱۶ مهر ۹۷

گازماخ

کارت دانشجویی ام رو ( که نشون میداد از حالا به بعد من دانشجوی ارشد دانشگاه تبریز هستم) گذاشتم جلوش، یه لبخنده گنده ی سرتاسری از این گوش تا اون گوش روی صورتم کشیدم و گفتم : یاشاسین آذربایجان!

اول فقط زل زده بود به کارت. انگار که نمیفهمید قضیه از چه قراره. حق هم داشت! من خودم هم هنوز توی شُک ناشی از هضم این مطلب بودم که حالا دوباره بعد از سه سال بازگشته ام به دنیای درس و دانشگاه. اونم کجا،تبریز!!

سرش رو آورد بالا و اینبار با حیرت به صورت من خیره شد.

- مگه تو نگفتی بابات نمیذاره که بری؟ مگه نگفتی نشستی کلی گریه زاری کردی، زدی تو سر و کله خودت، آخرش هم گفته نه؟ مگه نگفتی مامانت به خاطر اصرار کردن هات باهات قهر کرده بود؟ پس این از کجا اومده؟؟؟

گفتم : " داستان داره!"

دست به سینه به صندلیش تکیه داد و گفت : بگو. میشنوم.

و بعد زل زد به صورتم.

صدام رو صاف کردم و گفتم :

هیچی دیگه. مثل همیشه دست به دامن دخترخاله هام شدم. خداییش از ده هزارتا خواهر در حقم بیشتر خوبی کردن تا حالا. دست منو گرفتن بردن تبریز، ثبت نام کردیم، درخواست مرخصی برای این ترم دادم و درخواست مهمان شدن برای یکی از دانشگاه های تهران. فعلا منتظریم جواب درخواستمون بیاد.  هر کی ما رو میدید که 5 نفری اومدیم برای ثبت نام ارشد، از خنده ریسه می رفت. 

- پنج نفری رفتین ثبت نام؟ چه خبره !

- خودم و مامان و خاله و " دخترخاله بزرگ بزرگه ی اول " و " دختر خاله بزرگ بزرگه ی دوم "، معروف به دوقلو ها. مامان و خاله به عنوان ترنسلیتر زبان ترکی اومده بودن.

-تبریز رو گشتین حالا؟

- یه ریزه. آخه یک روزه رفتیم. ولی ناهار روی یک رستوران محشر خوردیم. یه گازماخی گذاشتن جلومون که دین و ایمون رو از یاد آدم می برد. واااای! خورش هویجش رو که دیگه نگو ... نارنجی و ملس با یه وجب روغن ... 

- گازماخ؟

-همون ته دیگ خودمون!

- حالا خوبه نرفتی اونجا درس بخونی! وگرنه کلا فارسی کلا یادت می رفتا.

- :)

- یعنی از ترم دیگه شروع میکنی؟

- ایشالله.

- یه چیزی بگم؟

-بوگو!

یادته موقع گرفتن امضای پایان نامه کارشناسی ات، رفتی پیش دکتر محمدی، ازت پرسید میخوای ادامه تحصیل بدی یا نه؟ بعد تو برگشتی وسط کلاس درسش بین 60 نفر آدم، توی صورتش جوری گفتی نع که بیچاره کپ کرد؟ 

- یادمه.

- فقط خواستم اشاره کنم که محمدی تبریزی بود... و الان دانشجوی تبریز هستی... اگر یه کم با ملایمت تر جوابش رو میدادی، حداقل تهران قبول میشدی.

- :|

 

  • سارا
  • دوشنبه ۹ مهر ۹۷

خودکشی در یک جنگل نروژی

یه جایی آخرای فیلم cloud atlas، موقعی که رابرت فرابیشر، آهنگساز گمنامی که اولین و آخرین قطعه مسحورکننده اش رو به پایان میرسونه، آخرین سیگارش رو میکشه و میره تا به زندگی اش پایان بده، میگه خودکشی جسارت زیادی رو میطلبه و شجاعت زیادی میخواد ...

این جمله اش بارها و بارها توی ذهنم تکرار میشه، به دیواره ی مرزهای افکارم برخورد میکنه و بعد دوباره تکرار میشه ... و پشت اون، صدای برخورد تفنگ با دندان هایش توی سرم میپیچه ... اسلحه ای که با ترس و درد میذاره توی دهنش تا کار رو تموم کنه ...

اینجور وقتا با خودم میگم واقعا همینطوریه؟ خودکشی شجاعت زیادی لازم داره؟

 

چندوقت پیش که بازی نهنگ آبی بین بچه ها رایج شده بود و تعداد زیادی از بچه های بی کله، احمق و ساده به خاطر تفکرات یک روسی با افکار حال به هم زن چارپایه زیر پاشون رو می کشیدن و کار رو تموم کردن چطور؟ این بچه ها هم شجاعت زیادی به خرج دادن برای اینکه کار رو تموم کنن؟

 

آخرای کارِ نهنگ آبی و تیترهای جنجالی از قربانیانش، دوتا دختر دبیرستانی توی اصفهان هم از یک پل پریدن پایین و دست به خودکشی زدن. اولاش میگفتن این دوتا هم قربانی های نهنگ آبی بودن. اما بعد یک ویدئو ضبط شده ازشون پیدا کردن. توی راه رسیدن به پل، از خودشون فیلم گرفته بودن. با دوست پسراشون حرف میزدن. خیلی شاد و سرخوش بودن و سر اینکه دوست پسراشون حاضر نبودن باهاشون ازدواج کنن و سر یک کل کل ساده میرفتن که خودشون رو پرت کنن پایین تا به اونها نشون بدن که چه قدر کله خرن و پای این حرفشون که "اگر نیایین ما رو بگیرین، خودمون رو میکشیم " ایستادن.

مادر یکی از بچه ها باردار بود. یعنی خودش اینطور توی ویدئو گفت و مراقبت از مادرش رو به دوست پسرش سپرد.

همه اش به این فکر میکنم که آیا بعد از اون ماجرا، اون بچه سالم دنیا اومد؟ مادرش در چه وضعیه؟

 

امروز داشتم رادیو دال گوش میکردم. مصاحبه ای بود با یه بابایی که 12 ساله توی توکیو زندگی میکنه. داشت تعریف میکرد که زندان های ژاپن وحشتناکند. میگفت زندانی های ژاپن از جامعه طرد میشن و حتی نمی تونن از خودشون خونه ای داشته باشن و دولت برای کمک بهشون، یه سری خونه های خاصی رو در نظر میگیره. مجری رادیو دال هم گفت : پس با این تفاسیر بهتره برن توی جنگل خودکشی کنن!! آیا واقعا این جواب مناسبی از سمت کسیه که داره تلاش میکنه محتوای مناسب برای جامعه تولید کنه؟ شوخی و خوش سر و زبونی تا وقتی از بعضی از مرزها عبور نکنیم جذاب هستند. آیا واقعا خودکشی مساله ایه که بشه باهاش شوخی کرد؟ یعنی اینقدر همه چیز ساده است ...؟

 

درسته که ژاپنی ها یه جنگل دارن که معروف شده به اینکه آدم ها میرن و اونجا به زندگی شون پایان میدن.

و باز هم درسته که ژاپنی ها مراسم هایی مثل هاراگیری و سپوکی از دوران سامورایی ها براشون به یادگار مونده و اینکه اگر توی زندگی ناموفق باشن، آبرو و حیثتشون رفته باشه و ورشکست شده باشن، تصمیم میگرن که کار رو یکسره کنن ... ولی این یه جورایی جزء فرهنگشونه، اینکه میخوان سربلند باشن و اگر زندگی اون طوری که برنامه ریزی کرده بودن پیش نرفت، پس ارزش ادامه دادن نداره و تصمیم میگیرن همه چیز رو تموم کنن ...

یه بنده خدایی هم میگفت این مساله میتونه به خاطر اعتقادات دینی شون هم باشه. از اونجایی که به تناسخ اعتقاد دارن، تصورشون بر اینه که خودشون رو می کشن تا زندگی بعدی شون شروع بشه. درست مثل یک بازی که دست به عملیات انتحاری میزنی تا دوباره از نو شروع کنی ...

 

وقتی که درگیر تمام کردن جنگل نروژیِ هاروکی موراکامی بودم، همه اینها ذهنم رو مشغول کرده بود. 

و بیشتر به این فکر میکردم که خب باشه! خودکشی شجاعت زیادی رو می طلبه.

اما یه نکته ای این وسط هست. کسی که میخواد به زندگی خودش پایان بده، به فکر بقیه هم هست؟

ما آدم ها توی یک دنیای اجتماعی زندگی میکنیم و چه بخواهیم و چه نخواهیم، مرزهای زندگی مون مشخص نیستند و با مرزهای زندگی دیگران آمیخته شده اند. پدر، مادر، خواهر و برادر ... دوستانمان ... اگر کسی تصمیم گرفت کار رو یک سره کنه، آیا به این هم فکر میکنه که بعد از اون چه بلایی سر بقیه میآد؟ چه ظلمی در حق اونا میکنه؟

در حق کسانی که توی این دنیا میمونن و مجبورن تحمل کنن و دم نزنن و گاهی این دم نزدن و تلنبار کردن در سرداب افکار نهانی باعث میشه که همه چی بهم بریزه؟

جنگل نروژی راجع به بازمانده ها حرف میزنه. راجع به دختر و پسری حرف میزنه که دوست مشترکشون توی 17 سالگی تصمیم میگیره کار رو تموم کنه و این درحالیه که خواهر دخترک هم قبلا دست به خودکشی زده. اینکه دونفر از عزیزان دخترک تصمیم گرفتن خودکشی کنن، روان دخترک رو به هم میریزه. طوریکه دخترک هم در آخر تصمیم میگیره کار رو تموم کنه. 

اگر بر فرض مثال، دخترک هر دو آدم های عزیز زندگی اش را در کنارش داشت، بازهم دست به خودکشی میزد؟ بازهم اینطور روانش آسیب میدید و در بیمارستان بستری میشد و یک شب طبق نقشه ای که از قبل کشیده، میرفت تا کار رو تموم کنه؟

جنگل نروژی خیلی حرف ها برای زدن داشت. اما به طور عجیبی این قسمتش برام پر رنگ شده.

و این روزها، وقتی که میخونم یا میشنوم که به خاطر مشکلات جامعه مون و کمرنگ شدن هدف ها، از بین رفتن امید ها و مرگ رویاها آمار خودکشی روز به روز داره بالاتر و بالاتر میره، فقط از ته قلبم دعا میکنم که خدا به خانواده هاشون صبر بده تا بتونن تحمل کنن و رفتار "شجاعانه " یا " سبکسرانه " عزیزانشون رو تاب بیارن ...

کسی که خودکشی میکنه، فقط به زندگی خودش پایان نمیده ... خیلی های دیگه رو هم با خودش پایین میکشه ...

  • سارا
  • يكشنبه ۱ مهر ۹۷

450 درجه‌ی فارنهایت

و خورشید گفت ماجرا از این قرار است و پای مرا به چالش باز کرد.

 

مقدمه

19 سالم بود که رفتم دانشگاه. پشت کنکوری نبودم. اما متولد دومین ماه نیمه دوم سال بودن یعنی یکسال از همه چیز و همه کس عقب تر بودن. 19 سالگی برای من حکم آزادی را داشت.

4 سال تمام بی وقفه درس خوانده بودم. از اول دبیرستان مثل یک کنکوری زندگی کرده بودم، تابستان ها به مدرسه می رفتم، عید نوروز و خیلی از روز های تعطیل دیگر از صبح تا بعد از ظهر مدرسه بودم و هر یک جمعه در میان هم آزمون میدادم. دنیای من شده بود دنیای تست و کتاب های آبی و خاکستری و کتاب کار نارنجی. جزوه و دفتر و کتاب های درسی. معدل و درصد و بازخواست شدن برای تراز های احمقانه.

اصلا مرده شور هرچی تست و تراز و موسسه های آموزشی کنکوری و آزمون های جامع است را ببرند! تمام شیره وجود آدم را میکشند و بعد مثل صدفی خالی که قبلا محتویات درونش را خالی کرده باشند، دورت می اندازند. 

وقتی به دانشگاه پا گذاشتم، دوباره شروع کردم به خواندن. 19 سالگی برای من مثل تولدی دوباره بود. دوباره حس هایم کم کم برمیگشتند و من با سرعت خودم و به شیوه خودم شروع کردم به کشف کردن دنیا.

 

کتاب اول

آن روزها کتابی خواندم تحت عنوان " خاطرات یک دختر جوان ". این نام سانتی مانتال، نام فارسی اثر بود. در دنیا، کتاب را با عنوان " خاطرات آن فرانک " می شناسند. کتاب معروفی است. خاطرات واقعی دختر نوجوان یهودی است که در زمان جنگ جهانی دوم و برای فرار از دست نازی ها، به همراه خانواده اش در یک مخفیگاه زندگی میکنند. درواقع بیشتر می شود گفت که زندانی هستند و به جز چند نفری که برایشان غذا تهیه میکنند، راه ارتباطی دیگری با دنیا ندارند. 

چندین سال زندگی کردن مثل ارواح، بدون هیچ سر و صدایی به همراه یک خانواده دیگر که به لحاظ فرهنگی کاملا با شما متفاوت هستند و هر روز ناراحتی های مختلفی را برایتان ایجاد میکنند، درحالی که آن بیرون نازی ها در به در به دنبالتان میگردند تا پیدایتان کنند و شما را به اردوگاه های کار اجباری ( یا کوره های آدم سوزی ) بفرستند، قطعا زندگی ساده ای نمی تواند باشد. 

در 19 سالگی، تفکرات آن برایم خیلی جالب بود. و اینکه گاهی اوقات ( نه همیشه ) بسیار بزرگتر و پخته تر از سنش رفتار میکرد، مرا شیفته شخصیتی کرده بود که 50 سال پیش از به دنیا آمدن من، دنیای خاکی را بدرود گفته بود، درست دو ماه قبل از پایان یافتن جنگ و آزادی ...

 

کتاب دوم

تولد 19 سالگی ام، دوستانم پول روی هم گذاشتند و برایم هدیه ای " درخور " خریدند. یک کتاب سه جلدی قطور که عکس یک خانم اشراف زاده قدیمی روی آن چاپ شده بود و به جز نام کتاب و مترجم آن، چیز دیگری بر روی جلدهای ضخیم هیچ یک از 3 جلد ندیده نمی شد.

عشاق نامدار، ترجمه و اقتباس : ذبیح الله منصوری

راستش را بگویم، هدیه را بیشتر برای این خریده بودند که خودنمایی کنند و بگویند ببین که ما چه چیزی برایت گرفته ایم!!

کتاب شیکی بود!! گران قیمت و خوشگل بود!! اما معلوم بود موقع خرید لای آن را هم باز نکرده اند و براساس ظاهر خرید کرده اند!!!

حقیقت دوم هم این بود که تخصص من در حوزه ادبیات و داستان بود، نه کتاب های تاریخی سه جلدی 1700 صفحه ای! نمی دانستم با آن سه جلد قطور باید چکار کنم. بگذارم توی قفسه ام خاک بخورد یا به کتابخانه اهدا کنم؟ اصلا فکرش را هم نمی کردم که بشود آن را خواند!!

اما بالاخره به سراغش رفتم.

کتاب در رابطه با تاریخ فرانسه بود. از لویی چهاردهم تا ناپلئون سوم. و روابط آدم ها و نحوه شکل گرفتن انقلاب ها را عنوان می کرد. تا به حال کتاب تاریخی نخوانده بودم و باید اعتراف کنم که نیمه دوم جلد آخر را هم هنوز که هنوزه نخوانده ام.

اما عشاق نامدار به من یک دید کلی از تاریخ فرانسه و روسیه داد. انگار که برای من یک بستر اولیه شد تا بر روی آن سایر اطلاعات تاریخی ام را ذره ذره انبار کنم. و وقتی در کتاب های دیگر به وقایع مربوطه میرسیدم، درک بهتر و بیشتری از اتفاقات تاریخی پیدا میکردم. 

کم کم دیدم که این بستر دارد همینطور بزرگ و بزرگتر می شود، طوری که تاریخ دنیا برایم شده یک جور پازل که با خواندن بخش های مختلف تاریخ، علاوه بر اینکه قطعات بیشتری پیدا می شود و سر جای خودش در ذهنم قرار میگیرد، پازل بزرگتر و بزرگتر هم می شود و رشد میکند.

یک کتاب که برای پز و افه خریداری شده بود، مرا شیفته تاریخ کرد!

 

نتیجه

گاهی اوقات آدم فکر میکند که در طول چندین سال هیچ تغییری نکرده و همانی هست که بود.

اما حقیقت این است که ما همیشه درحال تغییر کردن هستیم.

یا رشد میکنیم یا به سوی عقب میرویم و از آنجایی که این حرکت یا تغییر کم کم در آدمی شکل میگیرد، خیلی وقت ها متوجه اش نمی شویم و راهی برای پی بردن به آن راهی به جز رجوع به حافظه نداریم.

راستش تا همین چندوقت پیش نفهمیده بودم که چه قدر خودم و طرز فکرم در اثر کتاب هایی که خوانده ام و شرایطی که در آن به سر برده ام تغییر کرده است. تا اینکه دوباره به سراغ آن فرانک رفتم.

هوس کتاب را فیلم the fault in our stars به جانم انداخت، همانجایی که میروند و از پناهگاه فرانک ها دیدن میکنند. به دنبال کتاب به سه تا کتابخانه سر زدم تا بالاخره یک نسخه پیدا کردم. ( نسخه ای که من قبلا خوانده بودم را کتابخانه نزدیک خانه به دلیل فرسودگی از دور خارج کرده بود.)

کتاب را که دوباره میخواندم، تمام افکاری که زمان خواندن آن برای بار اول در 19 سالگی داشتم دوباره به یادم می آمد. انگار که من هم خاطراتم را در لابه لای جملات خاطرات یک دختر دیگر مخفی کرده بودم. اما راز آنها فقط و فقط برای خودم آشکار میشد و بس.

کاملا طرز فکرم را به یاد میآوردم. نظراتم را درباره وقایع مختلف کتاب به یاد می آوردم و با افکار کنونی ام مقایسه میکردم.

حس میکردم بار دومی که کتاب را میخوانم، به خیلی از مسائل دیگر که پیش از این کاملا از دیدم به دور مانده بود هم توجه دارم، مثل پس زمینه تاریخی کتاب یا تحقیقم که خارج از کتاب و راجع به شخصیت های آن انجام دادم.

به وضوح میدیدم که چه قدر فرق کرده ام. و از این تغییر خوشحال بودم.

 

پ.ن 1:

راستش الان که این ها را می نویسم به این فکر میکنم که : " آن " با آن همه بدبختی که داشت، باز هم در همان پناهگاه سعی میکرد خوشحال، با هدف و با انگیزه باشد.

با به یاد آوردنش به خودم نهیب میزنم که هی! اینقدر افسرده و اخمالو نباش لطفا! درسته که این روزها اوضاع کشور رو به وخامت میرود، اما خب نازی ها که به دنبالمان نیستند و قصد جانمان را نکرده اند و ما هم در یک انباری بدون نور خورشید زندگی نمیکنیم و کوره آدم سوزی هم در انتظارمان نیست. و هنوز هم به سرنوشت آن دختر بیچاره دچار نشده ای!! پس لبخند بزن و به دنبال راه چاره باش! 

 

پ.ن 2 :

کسی چه میداند. شاید باز هم یک روزی من و خاطرات دخترک یهودی به هم بر بخوریم و من دوباره موقع خواندن، خاطرات و افکاری را که لابه لای سطرها مخفی کرده ام، پیدا کنم و دختری را بازبشناسم که روزی روزگاری در بیست و چند سالگی، قبل از طوفان بزرگ کشور زندگی میکرد ... آخر میگویند وقتی طوفان میاید، دیگر هیچ چیز مثل گذشته نخواهد بود ...

 

پ.ن 3 :

آیا کسی هست که بخواد این چالش رو ادامه بده؟ با کمال میل ازش دعوت به عمل میارم : )

  • سارا
  • پنجشنبه ۲۲ شهریور ۹۷

حرف های تکه پاره

1. امروز پاشدم رفتم بهشت مادران.

شلوغ بود؟ چه جورم !

ملت عملا هرجا که می تونستن بساط پهن کرده بودند، می خوردند و میخندیدند و تا جایی که امکان داشت، از هوای نیمه تمیزی که به لطف دار و درختی که هوای اتوبان رو تصفیه میکرد، لذت میبردند. 

البته رقص هم بود : )

ملت میزدن و می رقصیدن. آهنگ های جورجواجور میذاشتن و حسابی قر میدادن. اینکه چطور داشتن با تمام وجود از آخرین ساعات قبل از شروع دو ماه سنگین محرم و صفر، با سرعت 3 چرخش کمر در ثانیه استفاده می کردند، خیلی بامزه و جالب بود و باعث میشد لبخند بشینه رو لبای آدم.

شاد بودن یه نعمته. نعمتی که این روزا ازمون دریغ کردن ... و ما هم از خودمون دریغ کردیم. 

 

2. امروز یکی از همکارها داشت خداحافظی میکرد. بنده خدا تک تک میرفت پیش بچه ها و به این صورت حلالیت میگرفت که :

" بابت اینکه همه اش کولر روشن میکردین حلالتون کردم. خیالتون راحت باشه! " 

من : مرسی که حلالمون میکنین :|

  • ( این آدم شخصیتی بود که تا آخر آبان اجازه نمیداد اسپلیت ها خاموش بشن.
  • ما توی تابستون هر روز عین جوجه های منجمد شده، بعد از ساعت کاری میرفتیم زیر آفتاب سوزان می ایستادیم بلکه یه کم گرم شیم.
  • یه بارم از بس که دمای اسپلیت رو آورده بود پایین و مدام ازش کار میکشید، اسپلیت تصمیم گرفت به خواب ابدی فرو بره.
  • و امروز داشت مثلا بامزه بازی در می آورد. طفلکی همیشه شوخی هاش بی مزه و بابابزرگی بود. )

اون : جدا از اون شوخی، اون روزی اومدین کنار من نشستین و باد مستقیم بهتون میزد و مجبور شدین پتو بیارین دور خودتون بپیچین و بشینین رو یادتون میاد؟ بابت اون معذرت میخوام.

من : خواهش میکنم.

( یادمه از اون زمان به بعد چه گوارای مرحوم هم به من لقب ابر سفید رو داد :| میگفت مثل سرخ پوستا توی تابستون با پتو نشستی آخه؟ و عکس بانوان سرخ پوست با پتوی آبی رو  برام می فرستاد. )

همکاری که قراره از فردا در یاد ما تبدیل به " مرحوم " بشه، در کل آدم بدی نبود، درسته که خیلی بلند می خندید و زور هرکول رو داشت و میخ رو با دست خالی توی دیوار بتنی فرو میکرد. ولی خداییش خبره بود توی کارش.

وقتی گفت دارم میرم توی فلان شرکت با فلان سمت و در فلان بخش کار کنم، شعله های حسادت بود که از قلبم زبانه می کشید. موقعیت شغلی اش صد و هشتاد درجه بهتر شده بود و لیاقتش رو هم داشت.

 

3. گوشام رو هشت ماه پیش برای اولین بار سوراخ کردم. توی این هشت ماه، گوشواره طبی توی گوشام گیر کرده بود و بیرون نمی اومد. یعنی این نگه دارنده پشتش و میله گوشواره زنگ زده بودن و به هم چسبیده بودن. کلا از بیرون اومدن امتناع می کردن.

به هر کی میگفتم گوشواره هام گیر کرده و در نمیاد، یه پوزخند میزد و میگفت : مگه میشه؟ بعد به جای خالی کنارش اشاره میکرد و میگفت، بیا اینجا بشین ببینم! و می افتاد به جون گوش و گوشواره هام و حالا نکش کی بکش! انقدر که گوشام در قسمت سوراخ شده زخم میشدن و باد میکردن و باید کلی صبر میکردم تا خوب بشن.

انواع مواد ضد زنگ خانگی رو درست کردم : ترکیب نشاسته با مایع صابون. سرکه سفید با مایع صابون. سیب زمینی خام! نشاسته و آب لیمو و یه چیزای دیگه که حافظه یاری نمیکنه. نشد که نشد.

رفتم پیش دکتر اعظم سبیل چخماقی. وقتی داشت لوازمش رو برای باز کردن گوشواره ها می آورد گفت : دیدی توی این فیلم ترسناک ها وقتی میخوان یه نفر رو شکنجه بدن، میرن از این لوازم و ابزارهای دلهره آور میارن؟ 

من : " قورت "

هیچی دیگه! ایکی ثانیه ای و کاملا بدون درد بازشون کرد و انداختتشون کف دستم. قیافه گوشواره ها مثل جواهراتی شده بود که توی مقبره ها پیدا میکنن. حسابی پوسیده شده بود و جای زخم های بی شمار گوشم روشون رد روزگار رو حک کرده بود :|

دکتر اعظم سبیل چخماقی گفت : " میتونی تا وقتی برسی خونه از آزادی ات لذت ببری :| بعدش باید دوباره گوشواره بندازی. این گوشایی که من میبینم ( به سوراخ گوشم که سیاه شده بود و وضعیت جالبی نداشت اشاره کرد ) باید تا یکی دو سال به طور مداوم گوشواره داشته باشن که بسته نشه.

تجویز از این قشنگ تر هم داریم مگه ؟ : )))))))))

  • سارا
  • دوشنبه ۱۹ شهریور ۹۷

بدرود دستمال کاغذی !

لوازم بهداشتی دیگه تولید نمیشن.

آب هم که نداریم کلا.

حالا سوال اینجاست که آیا در این حالت، اسلام به خطر نمی افته ؟؟؟ 

 یکی دو سال دیگه به جایی که میرسیم که وقتی برمیگردیم و به عقب نگاه میکنیم، میگیم عهههههههه! ما چه قدر زندگی لاکچری ای داشتیم! موقع دستشویی رفتن از آب و دستمال کاغذی استفاده می کردیم :/

 

  • سارا
  • چهارشنبه ۱۴ شهریور ۹۷

یک دنیای قشنگ نو، همانی که انتخابش کردیم ...

بابا گفته بود جامدادی ها که فروش بره، قراره با پولش خیلی کارا بکنه. وقتی نمونه ها رو آورد خونه، چشماش می درخشیدن. اگر فروش میرفتن، نزدیک سال تحصیلی که بازارش داغه، میشد سود کرد.

قرار بود قبل از پونزدهم شهریور همه اش بره.

راستش این روزها که همه به فکر نون و شکمی که سر گرسنه روی بالش میذاره هستن، دیگر کسی به جامدادی یا کوله پشتی دم مهر فکر نمی کنه ... دیگه تموم شد اون دوران ... دورانی که آدم ها به جز صدای غار و غور شکم خودشون و خونوادشون، به چیزهای دیگه هم فکر میکردند ... زمانی که قدرت مالی برای فکر کردن به بقیه چیزهای بی اهمیت اما دل خوش خنک کن زندگی رو هم داشتند ...

گفتم برای اینکه باری از روی دوش بابا بردارم، خودم دست به کار بشم و راه هایی که برای فروش به فکرم می رسه رو امتحان کنم.

+ توی دیوار و شیپور آگهی دادم. نتیجه چندتا تماس و پیام بود که قیمت جامدادی های قشنگ و رنگینی رو می پرسیدن که از پس خریدش بر نمی اومدن. قیمت جامدادی ها زیر قیمت بازار این روزها بود. اما فقط 36 تا دونه فروش رفت. فقط ... 36 تا ... دونه ...

+ رفتم به عنوان سلر توی دیجی کالا ثبت نام کردم. از جامدادی ها عکاسی کردم، عکس ها رو ادیت کردم. متن نوشتم براشون و آپلودشون کردم. سر تعریف تنوع توی پنل سلر، اجازه دسترسی بهم نداد. گفت باید اول قرارداد رو امضا کنی و بفرستی تا به این قسمت دسترسی داشته باشی. قرارداد رو گذاشتم جلوم و شروع کردم به خوندن. انگار آب سرد ریختن روم. نمی تونستیم جامدادی ها رو توی دیجی کالا بفروشیم. چون روی جامدادی ها، مارک های فیک دوخته بودن. صرفا برای قشنگی. کاری که همیشه میکردن و کارها رو میفروختن ...

+یه پیج ساختم توی اینستاگرام. فالوور جمع کردم. لایک گرفتم. آمار رو بردم بالا. اما فقط و فقط آمار بالا رفت. هیچی فروش نرفت. عایدی اش، اظهار شگفتی یک عکاس از عکس های رنگی بود که گرفته بودم و مداد رنگی های قد و نیم قدی که دور جامدادی ها چیده بودم ...

+ توی نت سرچ کردم شرایط تامین کالا برای شهروند چیه. گفته بود میتونین به صورت حقیقی یا حقوقی فعالیت کنین. نوشته بود حقوقی کد اقتصادی و روزنامه رسمی میخواد، اما حقیقی فقط پروانه کسب و مدارک شخص رو میخواد. پاشدم رفتم شهروند. پارکینگ بیهقی، ساختمان 2. اینطور توی سایت نوشته بود. گفته اگر تامین کننده هستید، به اینجا سر بزنید.

شماره تلفن هم داده بود. اما میخواستم حضوری برم. میخواستم نمونه کار رو هم نشونشون بدم.

یه خانمی بود. گفت نمیشه. دیر اومدی. ما اردیبهشت کارای مدرسه رو جمع کردیم.

همه اش میگفت نمیشه. انگار اونجا نشسته بود تا به جای اینکه جنس تامین کنه، تامین کننده ها رو دلسرد کنه...

میگفت سود نمی کنی. ما خودمون 4 درصد برای فلان و بیسار برمیداریم. ازتون نمی خریم، امانی میگیریم. اگر الان بفرستم به کمیته، میره برای برج 8. باید چند نوع کالا داشته باشین تا سود کنین. باید نماینده فروش تمام وقت بذارین توی فروشگاه. برند ندارین؟ دیگه اصلا نمیشه!! باید مجوز کسب و روزنامه رسمی و کد اقتصادی و مجوز ثبت برند و کوفت و زهر مار بیاری.

بهش میگم توی سایت نوشته بود دو جور میشه درخواست داد. حقیقی فقط جواز کسب میخواد. توی چشمام زل زد و عین طوطی همونایی رو که گفته بود تکرار کرد.

خواستم بگم این همه برند دارین اینجا!! همه شون نماینده فروش دارن؟ اگر اینطور بود که جایی برای خریدارا توی فروشگاه نمی موند. خواستم بگم اون جامدادی های آشغال و مزخرفی که ریختین وسط و میفروشین همه شون برند ثبت شده اند لابد دیگه، نه؟

دیدم نمیشه. نمیخواد که بشه. عصبانیتم رو قورت دادم و محض رعایت ادب فقط تشکر کردم و بیرون اومدم.

+ رفتم فروشگاه هفت. تبلیغ کرده بود که لوازم التحریر می فروشن. یه تراکت گنده و رنگی چاپ کرده بودن و توی کله محله و دم در هر خونه ای انداخته بودند. رفتم تو. فروشگاه به اون بزرگی، خالی خالی بود. فقط من بودم و دوتا فروشنده. قفسه نون خالی بود. قفسه لوازم بهداشتی خالی بود. اما تا دلت بخواد چیپس و پفک داشت. رفتم جلو تر و دیدم یه قفسه پیزوری و باریک رو به لوازم التحریر اختصاص دادن. تنوع جنس نداشت. داشتن قفسه رو یه کم مرتب میکردن که پر تر به نطر بیاد.

قفسه چیپس و پفک خیلی بزرگتر بود.

یه دوغ خریدم. دلم هوس دوغ گاز دار کرده بودم که باهاش بغضم رو هل بدم پایین. تا وقتی به بابا میگم که نتونستم کاری بکنم، اشکام سرازیر نشن.

بابا گفت جمع میکنیم میذاریمشون انبار واسه سال دیگه. خدا کریمه ...

 

 

  • سارا
  • دوشنبه ۱۲ شهریور ۹۷

اینا همه اش شکلاته !

ته تغاری : بذار یه شکلات بذارم دهنم.

( آروم و با دقت بسته بندی را باز کرد و شکلات را در دهانش گذاشت.)

ته تغاری : حالا میرم روی وزنه ببینم این همه ورزش کردم این چند روزه، چه قدر آب کردم.

( روی وزنه رفت. وزنه عدد 54.1 را نشان میداد. )

ته تغاری : اینا همه اش شکلانه! تفش کنم بیرون دوباره میشم 50 کیلو !

( خیلی عادی از روی ترازو پایین آمد و در افق محو شد. )

  • سارا
  • جمعه ۹ شهریور ۹۷

کیک شکلاتی

کیک خریده بودم. از آن کیک شکلاتی های خوشمزه مغازه " نان شیرینی " که همه عاشقش بودند. 

جعبه بزرگ کیک توی دستم همه نگاه ها را به سمت خودش میکشاند. آدم هایی که روی صندلی های مترو نشسته بودند، زل می زدند به منی که جعبه به دست روبه روی آنها ایستاده بودم.

نگاهشان را روی خودم و جعبه ای که به دست گرفته بودم، حس میکردم.

به منظره سیاه رنگ آن طرف شیشه های قطار زل زده بودم.

حسابی توی خودم فرو رفته بودم که دختری حدودا بیست و سه چهارساله روبه رویم ایستاد. لبخند زد و گفت : " خوش به حال اون کسی که براش کیک خریدی " ...

آن لحظه نتوانستم چیزی بگویم. تعارف هم نمی توانستم بکنم که دلش نشکند ... فقط لبخند زدم. دخترک رفت. کمی آن طرف تر شروع کرد تبلیغ کردن برای کیف های ارزان قیمتی که می فروخت.

کیک را برای دل مادر جوانی که دوماه پیش، مدال مادر بودن را به سینه اش وصل کرده بودند، خریده بودم.

درست یکسال پیش، روز عید غدیر به جشن عروسی اش رفته بودیم. امسال، عید غدیر، میرفتیم که خودش و " حسین " کوچکش را ببینیم.

کیک تولد حسین بود. کیک تبریک سالگرد ازدواجشان بود. کیک تبریک مادر شدن هانیه بود ...

خوش به حال هانیه که کیک برای او بود ... 

اگر کیک شکلاتی فقط برای دل خودم بود، با لب باز کردن دخترک کیک را به دستان او می سپردم و ایستگاه بعد پیاده می شدم. 

اما کیک، برای من نبود. 

دخترک باید دو تا از کیف هایش را می فروخت تا می توانست یکی از آن کیک های شکلاتی برای خودش یا "دل هر کسی که دوست داشت خوشحالش کند" بخرد.

هیچ کس ازش کیفی نخرید. دخترک ایستگاه بعد پیاده شد و مرا با حس غریبی تنها گذاشت ...

( پ.ن : الان که دارم می نویسم، خودم رو سرزنش میکنم که چرا یکی ازش نخریدم. اگر نیاز نداشت، بعد از ظهر عید غدیر توی مترو دست فروشی نمی کرد ... )

  • سارا
  • پنجشنبه ۸ شهریور ۹۷

به دنیای غذاهای کره ای و ژاپنی خوش آمدید

اگر شما هم جزء آن دسته از آدم هایی هستید که عشق کره و ژاپن و غذاهای کره و ژاپنی را در سر میپرورانند، لازم نیست حتما به این دو دیار عزیز سفر کنید تا بتوانید مزه غذاهای آنها را بچشید!

خیر ! لازم نیست یک رستوران گران قیمت با غذاهای n تومنی هم پیدا کنید و برای کاهش هزینه ها، یک ایل رو بسیج کنید و با خودتون بکشونید و غرغرهای فزاینده شون رو تحمل کنید.

یه جایی هست به اسم بازارچه بهجت آباد که توی خیابون عضدی قرار داره و فقط کافیه که مترو هفت تیر پیاده بشین. از مترو تا خیابون عضدی فقط یک ایستگاه اتوبوس فاصله است.

توی بازارچه بهجت آباد، خیلی چیزا میتونید پیدا کنین.

از شیر مرغ تا جون آدمیزاد توش پیدا میشه. 

  • انواع و اقسام نودل های کره ای و ژاپنی
  • مدل های مختلف سس و ادویه و سرکه (صرفا برای اهل دل ها : من حتی مایونز مصرفی هیجیکاتا توی انیمه گینتاما رو هم اونجا پیدا کردم !! )
  • انواع مختلف سبزیجات - مثلا ممکنه یهویی وسط اون بازارچه فسقلی، یه تشت بزرگ پر از ترب های غول آسا ببینین که اونجا مساله کاملا عادی تلقی میشه
  • انواع گوشت های مختلف - مثلا اگر هوس سوشی یا کیمباپ دست ساز کردین و خواستین توی خونه درست کنین، مواد اولیه رو میتونین از اینجا بگیرین
  • جلبک ! که البته خیلی توصیه اش نمی کنم ...
  • انواع و اقسام چاپ استیک
  • خورش های کاری بسته بندی شده که فقط توی انیمه ها یافت میشن!
  • کیمچی - که توصیه میکنم به هیچ عنوان سمتش نرین، چون کیمچی های مونده ی تلخ و بدمزه ای رو بهتون میندازن که روی دستشون مونده

در کل همه چی میشه اونجا پیدا کرد. خیلی از مارک هایی رو که ممکنه توی فیلم های کره ای دیده باشین، اینجا بهش بر میخورین.

اگر شما هم مثل من عاشق کشف چیزهای جدید هستین و میخوایین حتما سری به بازارچه بهجت آباد بزنین و روح و چشم و شکمتون رو با هم سیر کنین، دو تا توصیه براتون دارم :

  1. به فروشنده ها اعتماد نکنین ! هرکسی محصولش رو به قیمتی بهتون می فروشه ! مثلا اول بازارچه ممکنه یه چیزی رو 30 تومن قیمت کنین، اما ته بازارچه همون رو بهتون بگن چهل تومن. خوب بگردین و بعد انتخاب کنین. اینم بگم که قیمت ها خیلی هم پایین نیستن و ممکنه مجبور باشین برای یک عدد جاجانگمیون بسته ای، 30 تومن بسلفید! 
  2. توی فیلم های کره ای دیدین که با چه لذتی نودل هورت میکشن؟ جوری که آب از لب و لوچه خودشون و شما روان میشه؟ به خود نودل دقت کردین که چه رنگ و لعابی داره و بعد از پختنش، رنگش تو مایه های سوپ میشه؟ خب باید به عرضتون برسم که نباید گول اون هورت ها و اون رونگ و لعاب رو بخورید! اگر گول خوردین و دلتون هوس نودل های کره ای رو کرد و مثلا دیدین که توی بازارچه بهجت آباد دارن شین رامیون یا کیمچی رامیون بسته ای میفروشن که توی فیلم ها دیدین، و اگر خریدینشون، جهنم الضرر! کل پودر ادویه نودل رو موقع پختنش توی آب نریزین! اگر بازم دلتون نیومد که نصف پودر رو دور بریزین، باید بگم که اوقات سختی رو موقع خوردن پیش رو خواهید داشت!!

چون اونا اینقدر تند هستند که موقع خوردن هم مثل لبو قرمز میشین، اشک و عرق کل صورتتون رو خیس میکنه، لباتون از شدت تندی متورم میشه و باد میکنه و در نهایت، نفس اژدهای آتشین رو از درون تجربه میکنید! حداقل من که اینطوری شدم و تا آخر هم نتونستم بخورمش. رفتم نودلم رو ریختم توی آبکش و شستمش و بعد رفتم نشستم خوردم. مورد داریم با قاشق اول، کل قابلمه رو توی سطل آشغال خالی کرده!

خلاصه گفتم که حواستون باشه!

( نکته : نودل ها با هم فرق دارن. اگر نودل جاجانگمیون بگیرین، اصلا تند نیست و یک سس قهوه ای داره که باید به درستی و در زمان مناسب بهش اضافه بشه. یا مثلا خیلی از نودل های لیوانی مارک های متفرقه، اون تندی نودل های کره ای رو ندارن. )

نتیجه : اگر تصمیم دارین که به بازارچه بهجت آباد برین، حواستون رو خوب جمع کنین که سرتون کلاه نذارن و از قبل تحقیق کنین که چیزی توی پاچتون نره و افسوس پول هایی که روانه سطل آشغال میشن رو نخورین !

  • سارا
  • يكشنبه ۴ شهریور ۹۷

جهنم شیطان

Now I'm finally home, where I belong

Flying into the flame of hell every night

Just before the sunrise

To burn to ashes

Just to form again for a new night of suffering

to remain what I was, Evil, again and again

 

بالاخره من دوباره در خانه هستم، جایی که به آن تعلق دارم.
هرشب به سوی شعله های آتش پر میکشم
درست پیش از سپیده ی صبح
تا بسوزم و خاکستر شوم
تا برای رنج دوباره شبانگاهی بازهم شکلی به خود بگیرم
تا باز هم آنچه که بودم باقی بمانم، شیطان، بارها و بارها

 

نصف شب بهم گفتن اینو ترجمه کن. ترجمه کردم و براشون فرستادم. یکی گفت " من که هیچی نفهمیدم" .

یکی دیگه هم گفت " الله اکبر! من ترسیدم ! به معنای واقعی ترسیدم "

ولی من فقط حس کردم دردناکه ... 

 

  • سارا
  • سه شنبه ۳۰ مرداد ۹۷

مهدکودک تهران شمال

دیروز با دوستای دوران دانشگاهم رفته بودیم بیرون.

هوس کردیم یه سری به دانشگاه بزنیم و ببینیم حالا، بعد از دو سال که جای دانشگاه رو عوض کردن و بردنش یه جای دیگه، دانشکده قبلی که ما تمام چهارسال رو اونجا گذروندیم چه شکلی شده.

رفتیم دیدیم سر درش نوشته به مهدکودک و پیش دبستانی سما خوش آمدید :|

دانشگاهمون رو تبدیل کردن به مهد کودک!

یعنی اینقدر کیفیت دانشگاهمون بالا بود! از این به بعد هرکی گفت از کجا فارغ التحصیل شدی، میتونیم با افتخار سرمون رو بگیریم بالا و بگیم از سما !

  • سارا
  • يكشنبه ۲۸ مرداد ۹۷

دنبال چی میگردی؟

- داری چی کار میکنی؟

+ دارم اینو چک میکنم که ایرادی نداشته باشه.

- داری دنبال زیر بغل مار میگردی؟ بیخیال بابا! ده بار نمیخواد چکش کنی که!

+ زیر بغل مار؟؟؟ این دیگه چه اصطلاحیه؟

- این یه دو لول از عبارت " دنبال قاتل بروسلی میگردی؟ " بالاتره.

+ :))))

  • سارا
  • دوشنبه ۲۲ مرداد ۹۷

سنگ صبور

روزهای سرگردانی ...

روزهایی که حس میکنی در یک جزیره بدون سکنه گیر افتاده ای، درحالی که با " دنیا " تنها چند کیلومتر ناقابل فاصله داری ...

اما نه کسی میداند که تو در جزیره حبس شده ای و نه تو میتوانی شنا کنی یا وسیله ای بسازی که تو را به " دنیا " برساند ...

نمی توانی شنا کنی،چون هیچ وقت در زندگی ات برای یادگیری آن تلاش نکرده ای.

نمی توانی دست به کار شوی و سیله ای برای رهایی بسازی، چرا که در خودت نمیبینی بتوانی این کار را انجام دهی.

شاید هنوز آنقدر ناامید نشده ای که به دنبال تیز کردن یک تکه برای ساختن یک تبر باشی تا بتوانی وسیله نجات بسازی، یا خودت را بی هوا به آب بزنی ...

 

  • سارا
  • شنبه ۲۰ مرداد ۹۷

این جمله مانع کسب است!

آقا، یه سری آدم ها هستن که کتار اومدن باهاشون سخته. مخصوصا اگر توی این فاز باشن که اوووووف!! ما بهترینیم و دیگه هیشکی بهتر از ما توی دنیا وجود نداره و کاری هم که انجام میدیم، بهترینه و رو دست نداره.

از این دست موجودات معمولا توی شرکت و در قالب مشتری به پستمون میخوره.

طرف دوساله داره میره میاد و هنوز که هنوزه کارش رو با فروشگاه اینترنتی اش شروع نکرده و هنوز توی مرحله " تست " به سر میبره. چرا؟

چون فکر میکنن که فروشگاهشون باید کاملا بی عیب و نقص باشه. و گاهی این " عیب و نقصی " که به چشمشون میاد، چیزی به جز زایده ذهن پارانویایی شون نیست! مثلا چرا توی صفحه اصلی، به جای 5 تا محصول، 4 تا محصول نمایش میدیم . از نظر این دوستان همین خودش یک ایراد اساسی برای شروع کار محسوب میشه.

الان به جایی رسیدیم که میخوان ساختار گوگل رو هم براشون عوض کنیم ...

دلم میخواد برگردم زل بزنم توی چشم های قهوه ای رنگ و صورت سرخش و بگم : عزیز من! دیگه شرمنده که گوگل و ساز و کارش دست ما نیست، وگرنه حتما حتما براتون انجام میدادیم به خدا ! 

یکی از فروشگاه های دیگه مون از چند روز پیش شروع کرده محصولاتی که اینا میخواستن بفروشن رو توی سایتش گذاشته و عین چی میفروشه!!

وقتی دیگه اولی نباشی که بازار رو توی دنیای دیجیتال دستت بگیری، باید کلی جون بکنی تا به عنوان دومی حتی بشناسنت ...

حالا شما هی بیا بگو فلان جمله رو از فلان جای سایت حذف کنین که مانع کسب است! 

 

  • سارا
  • سه شنبه ۱۶ مرداد ۹۷